Rick(24)

Ik surfde al sinds mijn twaalfde in Scheveningen — koude golven, wetsuits van 5mm dik en drie maanden per jaar bruikbare condities. Na mijn havo-diploma en een tussenjaar wist ik wat ik wilde: surfen in Australië. Het Working Holiday Visum (Subclass 417) had ik binnen tien dagen. Op mijn negentiende stond ik op het vliegtuig.

De eerste maanden hostte ik in Sydney en werkte als barista om geld te verdienen. Via een surfschool in Bondi kreeg ik mijn ISA (International Surfing Association) instructeurscertificaat — een weekcursus van AUD 700. Met dat certificaat op zak reisde ik naar Byron Bay, waar ik een baan vond bij een surfschool die les geeft op Tallows Beach.

Het leven als surfinstructeur klinkt romantisch, en dat is het ook — maar het is fysiek zwaar. Drie sessies per dag, elke sessie twee uur in het water. Je verdient AUD 30-35 per uur, wat neerkomt op ongeveer AUD 1.200 per week bij fulltime werk. Niet slecht voor iemand van 24 zonder universitaire opleiding. Plus: je kantoor is het strand.

Byron Bay is duur — de huurprijzen zijn de afgelopen jaren geëxplodeerd. Ik woon in een shared house met vier andere WHV-houders in Suffolk Park, een dorp net ten zuiden van Byron. Mijn deel van de huur is AUD 250 per week. Het is basic — een kleine kamer met gedeelde keuken en badkamer — maar we leven praktisch buiten.

Voor mijn tweede jaar WHV moest ik 88 dagen regionaal werk doen. Ik koos voor bananenpluk in Coffs Harbour, drie uur ten zuiden van Byron. Het was het zwaarste werk dat ik ooit heb gedaan — vroeg op, hitte, fysiek afmattend. Maar ik verdiende AUD 25 per uur en het gaf me recht op nog een jaar in het paradijs.

Mijn grote vraag nu: hoe blijf ik permanent? Als surfinstructeur sta je niet op de skilled occupation list. Ik overweeg om een Certificate IV in Outdoor Recreation te halen via TAFE — dat kan deuren openen voor een werkvisum. Of misschien word ik verliefd op een Australische — dat is hier ook niet zo moeilijk. Hoe dan ook: terugkeren naar Scheveningen is geen optie meer.