Fleur(26)

Na mijn studie communicatiewetenschappen in Utrecht wist ik één ding zeker: ik wilde de wereld zien voordat ik me ergens zou settelen. Australië was de voor de hand liggende keuze — het Working Holiday Visum (Subclass 417) is makkelijk aan te vragen als je onder de 31 bent en een Nederlands paspoort hebt. Binnen twee weken had ik mijn visum.

De eerste maanden waren puur avontuur. Ik werkte in cafés in Sydney, pikte fruit in Bundaberg en deed barwerk in Cairns. Voor het tweede jaar WHV moet je 88 dagen regionaal werk doen — ik koos voor een boerderij in de Lockyer Valley bij Brisbane. Het was keihard, maar ik verdiende goed en het gaf me recht op een tweede jaar.

Brisbane verraste me. Iedereen gaat naar Sydney of Melbourne, maar Brisbane is een verborgen parel. Kleiner, relaxter, goedkoper en met een subtropisch klimaat dat je niet meer wilt missen. Ik vond een baan bij een marketingbureau in Fortitude Valley dat bereid was me te sponsoren voor een Subclass 482 visum.

De overgang van WHV naar een gesponsord visum was ingewikkeld. Mijn werkgever moest een Labour Market Testing doen — bewijzen dat er geen Australiër beschikbaar was voor de functie. Dat kostte vier maanden en veel papierwerk. Maar het lukte, en ik had ineens een visum voor vier jaar met een pad naar permanent residency.

Het leven in Brisbane is heerlijk. Ik woon in West End, een wijk vol cafés, vintage winkels en live muziek. De huur is AUD 380 per week voor een one-bedroom apartment — de helft van wat je in Sydney betaalt. In het weekend ga ik naar de Gold Coast (een uur rijden) of naar de Sunshine Coast. En de winter? Die bestaat hier niet — het is nooit kouder dan 15 graden.

Mijn advies aan andere twintigers: pak dat WHV en ga. Je hoeft niet alles gepland te hebben. Maar als je er eenmaal bent, houd je ogen open voor sponsormogelijkheden. Bouw relaties op, werk hard en laat zien wat je waard bent. Australië beloont mensen die initiatief tonen.