Martijn & Sanne(38)

Sanne en ik woonden in Amsterdam-Oost met onze twee kinderen. Een bovenwoning van 75 vierkante meter, een piepklein balkonnetje en een huur van €2.200 per maand. De kinderen hadden geen tuin, de scholen waren overvol en elke dag was een logistieke puzzel. Toen Martijn via zijn werkgever een detachering in Melbourne aangeboden kreeg, hoefden we niet lang na te denken.

Het visum regelde Martijns werkgever — een Subclass 482 (Temporary Skill Shortage), later omgezet naar een 186 (Employer Nomination Scheme) voor permanent residency. Het gezin kwam mee op een secondary applicant visum. De kosten waren fors — zo'n AUD 8.000 aan visumkosten alleen al — maar de werkgever nam het grootste deel voor zijn rekening.

We kozen bewust voor een buitenwijk: Glen Waverley, in het zuidoosten van Melbourne. Een vrijstaand huis met vier slaapkamers, een grote tuin en een trampoline. De huur is AUD 650 per week — meer dan we in Amsterdam betaalden, maar we kregen er drie keer zoveel ruimte voor terug.

Het Australische schoolsysteem was een openbaring. De kinderen gaan naar een state school (openbare school) die gratis is voor PR-houders. Kleine klassen, veel aandacht voor sport en creativiteit, en een ontspannen sfeer. Lotte, onze oudste, deed binnen een maand mee aan de school cricket team. In Amsterdam had ze amper ruimte om buiten te spelen.

Wat we onderschatten hadden: de afstand tot Nederland. Een vlucht van 22 uur is geen grapje als je ouders ziek worden of je een bruiloft mist. We videobellen veel en proberen één keer per jaar terug te vliegen. De kinderen missen opa en oma, en dat blijft moeilijk — eerlijk is eerlijk.

Toch hebben we geen spijt. Melbourne is een fantastische stad voor gezinnen. De parken, de stranden, de multiculturele keuken — en vooral het gevoel dat je kinderen veilig buiten kunnen spelen. We hebben inmiddels ons PR gekregen en overwegen om Australisch staatsburgerschap aan te vragen.