
Gerard(52)
Drachten → Tasmania
Onze familie boerde al vier generaties in Friesland. Maar de realiteit van de Nederlandse landbouw in 2023 was grimmig: stikstofregels die ons dwongen de veestapel te halveren, grondprijzen van €100.000 per hectare, en een overheid die boeren eerder als probleem dan als oplossing zag. Toen ik hoorde dat Tasmaanse zuivelbedrijven actief Nederlandse boeren wierven, wist ik dat het tijd was.
De agriculture-sector in Australië heeft een apart visumtraject. Via de Subclass 494 (Skilled Employer Sponsored Regional) kon ik naar Tasmanië — een regionaal visum dat na drie jaar leidt tot permanent residency. De skills assessment liep via VETASSESS. Met mijn agrarische opleiding en dertig jaar ervaring was de beoordeling een formaliteit.
Mijn nieuwe werkgever is een groot zuivelbedrijf in de Derwent Valley, ten noorden van Hobart. Ze hebben 3.000 koeien — drie keer wat ik in Friesland had. Het land is groen, de regenval is betrouwbaar en er is ruimte. Mijn functie: herd manager, verantwoordelijk voor de gezondheid en productiviteit van de kudde. Salaris: AUD 95.000 plus een farmhouse op het bedrijf.
De Australische zuivelindustrie verschilt van de Nederlandse. Minder intensief, meer weidegang (de koeien staan hier het hele jaar buiten), en de melkprijs is stabieler dankzij langlopende contracten met grote zuivelcoöperaties. De technologie is modern — melkrobots, GPS-gestuurde beweiding — maar de schaal is groter en de druk op het milieu lager.
Mijn vrouw en twee tienerkinderen zijn meegekomen. De kinderen gaan naar school in Hobart en passen zich snel aan. Mijn zoon overweegt om agricultural science te studeren aan de University of Tasmania — gratis voor PR-houders via HECS-HELP. Dat is het mooiste: mijn kinderen hebben hier een toekomst in de landbouw zonder de stress en politieke druk die wij in Nederland hadden.
Tasmanië voelt als Friesland vijftig jaar geleden — weidse landschappen, eerlijke mensen, een sterke agrarische gemeenschap. Het verschil is dat de overheid hier de landbouw steunt in plaats van tegenwerkt. Mijn advies aan Nederlandse boeren: kijk naar Australië. De zuivelsector zoekt ervaren mensen, de visumopties zijn er en het leven hier is wat boeren verdienen.
Highlights
- Subclass 494 regionaal visum — pad naar PR na 3 jaar
- VETASSESS assessment als formaliteit met 30 jaar ervaring
- Salaris AUD 95.000 + gratis farmhouse op het bedrijf
- Tasmanië: ruimte, steun van de overheid en toekomst voor boeren
Andere verhalen

Bram
Eindhoven → Sydney
Als werktuigbouwkundig ingenieur stond Australië al jaren op mijn lijstje. Via het puntensysteem en een 189-visum belandde ik in Sydney — de beste carrièrestap die ik ooit heb gemaakt.

Martijn & Sanne
Amsterdam → Melbourne
Met twee kinderen van 5 en 8 emigreerden we naar Melbourne. Het schoolsysteem, de ruimte en het buitenleven gaven onze kinderen een jeugd waar we in Amsterdam alleen van konden dromen.

Fleur
Utrecht → Brisbane
Ik ging voor een jaar backpacken en kwam nooit meer terug. Via het Working Holiday Visum, farmwerk in Queensland en een werkgever die me sponsorde, bouwde ik een nieuw leven in Brisbane.